Translation of Our Casuarina Tree by Toru Dutt

 Our Casuarina Tree by Toru Dutt 

KMGB Government Arts College, Vallbhipur 

Course : B. A. English Sem - 4

Name : Dabhi Nirali Mansukhbhai 

Paper Name : Major - 10   Translation - 4

Class Assignment 

Submitted to : Urmi Joshi Mam 

Submitted by : Dabhi Nirali M. 

Translation of ‘ Our Casuarina Tree ’ by Toru Datt from English to Gujarati :

Introduction : 

  Our Casuarina Tree" by Toru Dutt is a nostalgic poem that uses a large tree in her childhood garden as a symbol for her homeland, India, and her lost siblings. The poem describes the tree's physical beauty and the vibrant life around it, but its true value lies in the memories of happy times spent playing with her brother and sister (Abju and Aru) beneath its branches, making it a poignant link to her past and a symbol of enduring love and memory despite loss and distance. 

About Author : ( Toru Dutt )

Toru Dutt (1856–1877) was a pioneering Indian poet, novelist, and translator from Bengal, renowned as the first Indian woman to write original works in English and French, bridging Eastern and Western cultures in her writing. Born into a wealthy, literary family, she received a progressive education, becoming a polyglot proficient in Sanskrit, English, and French, and later studied at Cambridge. Despite her tragically short life, ending at 21 from tuberculosis, her posthumously published works, including Ancient Ballads and Legends of Hindustan, established her as a foundational figure in Indo-Anglian literature, reimagining Indian myths for Western audiences. 

Translation of poem ( From English to Gujarati ) : 

Like a huge Python, winding round and round  

   The rugged trunk, indented deep with scars,  

   Up to its very summit near the stars,  

A creeper climbs, in whose embraces bound  

   No other tree could live. But gallantly        

The giant wears the scarf, and flowers are hung  

In crimson clusters all the boughs among,  

   Whereon all day are gathered bird and bee;  

And oft at nights the garden overflows  

With one sweet song that seems to have no close,          

Sung darkling from our tree, while men repose.  

When first my casement is wide open thrown  

   At dawn, my eyes delighted on it rest;  

   Sometimes, and most in winter,—on its crest  

A gray baboon sits statue-like alone        

   Watching the sunrise; while on lower boughs  

His puny offspring leap about and play;  

And far and near kokilas hail the day;  

   And to their pastures wend our sleepy cows;  

And in the shadow, on the broad tank cast          

By that hoar tree, so beautiful and vast,  

The water-lilies spring, like snow enmassed.  

But not because of its magnificence  

   Dear is the Casuarina to my soul:  

   Beneath it we have played; though years may roll,        

O sweet companions, loved with love intense,  

   For your sakes, shall the tree be ever dear.  

Blent with your images, it shall arise  

In memory, till the hot tears blind mine eyes!  

   What is that dirge-like murmur that I hear        

Like the sea breaking on a shingle-beach?  

It is the tree’s lament, an eerie speech,  

That haply to the unknown land may reach.  

Unknown, yet well-known to the eye of faith!  

   Ah, I have heard that wail far, far away        

   In distant lands, by many a sheltered bay,  

When slumbered in his cave the water-wraith  

   And the waves gently kissed the classic shore  

Of France or Italy, beneath the moon,  

When earth lay trancèd in a dreamless swoon:      

   And every time the music rose,—before  

Mine inner vision rose a form sublime,  

Thy form, O Tree, as in my happy prime  

I saw thee, in my own loved native clime.  

Therefore I fain would consecrate a lay        

   Unto thy honor, Tree, beloved of those  

   Who now in blessed sleep, for aye, repose,

Dearer than life to me, alas! were they!  

   Mayst thou be numbered when my days are done  

With deathless trees—like those in Borrowdale,        

Under whose awful branches lingered pale  

   “Fear, trembling Hope, and Death, the skeleton,  

And Time the shadow;” and though weak the verse  

That would thy beauty fain, oh fain rehearse,  

May Love defend thee from Oblivion’s curse.   

Translation in Gujarati : 

એક વિશાળ અજગર જેવો, ગોળ ગોળ ફરતો, ખરબચડો થડ, ઘાથી ઊંડે સુધી ઇન્ડેન્ટેડ, તારાઓની નજીક તેના શિખર સુધી, એક લતા ચઢે છે, જેના આલિંગનમાં બીજું કોઈ વૃક્ષ રહી શકતું નથી. પરંતુ બહાદુરીથી તે વિશાળ સ્કાર્ફ પહેરે છે. અને ફૂલો બધી ડાળીઓના કિરમજી ઝુમખામાં લટકાવવામાં આવે છે, જેના પર આખો દિવસ પક્ષીઓ અને મધમાખીઓ ભેગા થાય છે; અને ઘણી વાર રાત્રે બગીચો એક મધુર ગીતથી છલકાય છે જેનો કોઈ નજીક નથી. આપણા ઝાડ પરથી ઘેરા અવાજે ગાય છે, જ્યારે માણસો આરામ કરે છે.

જ્યારે પહેલી વાર મારો કવચ ખુલ્લું હોય છે ત્યારે પરોઢિયે મારી આંખો તેના આરામ પર ખુશ થાય છે? ક્યારેક, અને મોટાભાગે શિયાળામાં - તેની ટોચ પર એક ભૂખરો વાંદરો પૂતળા જેવો એકલો બેઠો હોય છે, સૂર્યોદય જોઈ રહ્યો હોય છે; જયારે નીચલી ડાળીઓ પર તેના નાના બચ્ચા કૂદીને રમે છે. અને દૂર અને નજીક કોકિલાઓ દિવસનો વરસાદ કરે છે, અને આપણી સૂતી ગાયોને તેમના ગોચરમાં લઈ જાય છે, અને છાયામાં, પહોળા ટાંકી પર તે કર્કશ વૃક્ષ પાસે, ખૂબ સુંદર અને વિશાળ, પાણીના કમળ અરફના સંચયની જેમ ઉગે છે. 

પણ તેની ભવ્યતાને કારણે નહીં, મારા આત્મા માટે કાસુઆરીના પ્રિય છે: તેની નીચે આપણે રમ્યા છીએ, ભલે વર્ષો વીતી જાય, ઓ મીઠા સાથીઓ, પ્રેમથી ભરપૂર, તમારા માટે, વૃક્ષ હંમેશા પ્રિય રહેશે. તમારી છબીઓથી ભરપૂર, તે સ્મૃતિમાં ઉભરી આવશે. જ્યાં સુધી ગરમ આંસુ મારી આંખોને અંધ ન કરે તે શોક જેવો ગણગણાટ શું છે જે હું સાંભળું છું જેમ સમુદ્ર શિગલ-બીચ પર તૂટે છે? તે વૃક્ષનો વિલાપ છે, એક ભયાનક વાણી છે. જે કદાચ અજાણી ભૂમિ સુધી પહોંચી શકે.

અજાણ્યું છતાં શ્રદ્ધાની નજરે જાણીતું) આહ, મેં એ વિલાપ દૂર દૂર સુધી સાંભળ્યો છે. દૂરના દેશોમાં, ઘણા આશ્રયસ્થાન ખાડી પાસે, જ્યારે તેની ગુફામાં સૂતો હતો ત્યારે પાણીનો તરંગ અને મોજાઓએ ફ્રાન્સ અથવા ઇટાલીના કલાસિક કિનારાને હળવેથી ચુંબન કર્યું, ચંદ્રની નીચે, જ્યારે પૃથ્વી સ્વપ્નહીન મૂર્છામાં ડૂબી ગઈ: અને દરેક વખતે સંગીત ઉગ્યું. - મારા આંતરિક દ્રષ્ટિકોણથી એક ઉત્કૃષ્ટ સ્વરૂપ ઉભરે તે પહેલાં, તારું સ્વરૂપ, હે વૃક્ષ, મારા સુખી પ્રાધાન્યની જેમ મેં તને મારા પોતાના પ્રિય વતન વાતાવરણમાં જોયું.

તેથી, હું તમારા સન્માન માટે એક પ્રસાદ સમર્પિત કરવા માંગુ છું. વૃક્ષ, જેઓ હવે શાંતિ માટે ધન્ય ઊંઘમાં છે તેમના પ્રિય, - મારા માટે જીવન કરતાં પણ વધુ પ્રિય, અફસોસ, તેઓ હોત! મારા દિવસો પૂરા થાય ત્યારે તમારી ગણતરી થઈ શકે. બોરીડેલમાં જેવા મૃત્યુહીન વૃક્ષો સાથે, જેની ભયાનક શાખાઓ નિસ્તેજ હતી "ભય, ધ્રુજતી આશા, અને મૃત્યુ, હાડપિંજર, અને સમય પડછાયો," અને ભલે શ્લોક નબળો હોય, તે તમારી સુંદરતા ધૂંધળો હશે. ઓહ, ધૂંધળી સિહર્સલ કરશે. પ્રેમ તમને વિસ્મૃતિના શાપથી બચાવે.

Conclusion : 

The poem concludes on a note of poignant, yet celebratory, remembrance, blending personal nostalgia with a romanticized, almost sacred, view of nature.

Thanking you for visiting my Blog 🙏 

Refferences :

Google Translator 

Google Ai Overview 

https://poets.org/poem/our-casuarina-tree